Saçmalamak.Evet bugün bunu yaptım.

Bugün saat 3 civarında arkadaşlarımla buluşmak üzere çarşıya indim.
Normalde indiğim durağın bir durak öncesinde askeriye bulunur,her geçişimde nöbet tutan Mehmetçiklerin yüzlerine bakarım ben...Nöbette etrafa bakıp gülümseyen,esneyen askerleri incelerim birkaç saniyeliğine de olsa... Bugün ise her zaman indiğim durakta inip yine,bir önceki durağa yürüdüm,gülümseyen Mehmetçiğin yanına doğru yürüdüm...
Yolda olduğumu belirtir bir sms atıp korkuluklara yanaştım yavaşça...

Ben - Konuşmak yasak di mi size?
Asker - (Önce kafa sallar,ardından korkuluklara yanaşarak,sessizce) Evet,ama burada şu anda kimse olmadığı için konuşabiliyoruz.
B - Şafak kaç senin?
A - 133.
B - Aaa 90/4'sün o zaman sen!
A - Tertipleri de biliyorsunuz.Neden ki?
B - Ben de bir zamanlar sizin şu an saydığınız şafakları sayıyordum çünkü,biliyorum o yüzden tüm tertipleri eheh.(kırık bir gülümseme)
A - Hadi ya.Neredeydi o?
B - Batman'da.Uzaklarda yani.İyi yere düşmüşsün şanslısın sen.Nerelisin?
A - Antepliyim.Benim Batmanlı çok arkadaşım vardır,Batman'ın diğer adı Petrol şehridir.
B - Biliyorum zaten,bilmez miyim.Ben bir aralar oralara gitmeye bile niyetlendim.Mayın var mı hakikaten oralarda
A - (kafasını evet anlamında sallar)
B - Eğer sevdiğin falan varsa sakın bırakma onu tamam mı,üzme sakın kızı,iki elim yakanda olur yemin ediyorum sana!
A - Yok bırakmam nişanlımı ben hiç zaten.
B - Bırakma zaten sakın.Çok üzülür sonra.Ben de nasıl üzülüyorum bir bilsen asker kardeş.Adın neydi?
A - Ahmet.Siz adınızı bahşetmediniz?
B - Özge ben.Neyse Ahmet asker sakın bırakma,üzme nişanlını aldatma sakın.Çok üzülüyordur o da emin ol.(başlar ağlamaya)

İşte böyle...Sonra tüm yol boyu ağlaya ağlaya yürüdüm.İyi ki dostlarım var.İyi ki.Ayrıca biliyorum her zaman bu böyle olmayacak.Tek dileğim bir an önce geçmesi...
BİT.